می دانم خسته تر از چشمان من هستی . از تمام بغض هایم بی آینه تری . باورم نمی شد

 تقویمم ماه و سالش را گم کند. به جز تولد تو  فرصتی برای با هم بودن نمانده . باورم

نمی شد روی زمینی ترین احساسم خط بخورم . روی تنهاترین   لحظه های پر از اشک

بشکنم. من در پناه یک پندار سرشار از شکوه شب شده ام خسته از وسعت تکرار تمنای

 شبنم ها ، خسته از فرصت خورشید شدن . کنار کودکی  خواب های مهتاب ، کوله بارم را

 روی زخم شانه نرگسها محکم می کنم ، کوله بارم به اندازه همه  اشک هایم سنگین است

، پر از تنهایی ست . یادم باشد به پنجره سفارش کنم خاطره هایم را آزرده نکند . یادم باشد

 هر شب به ستاره ها بگویم پیشانی ات را ببوسند .تا بهانه بی آسمان شدن نداشته باشی .

راستی یادم رفت ... نفسهای باران را روی پنجره اتاقت می چسبانم تا نگاه ترک خورده

 ابرها پشت تنهایی ات پرپر شود . مطمئن باش شقایقها را درک کرده ام . کنار لالایی

ماهیها نام و نشان شاپرکها را نوشته ام . غربت دستهایت رابرداشته ام تا حسرت بی همزبانی

 روی لبهایت نچرخد . دلتنگی ات را در بازار دلداده ها فروختم . من جای تو برای تمام  رفتنی 

 هاگریه کرده ام . به جای تو بغض کرده ام .

غریبی اشکهایم رابه بزرگی غربت خنده هایت ببخش .باور کن قاصدکهایت را گم نکرده ام .

  مجاور سکون ارغوانی  پولکهای باد ، عاشقانه هایت را فراموش نکرده ام . باور کن

با تمام  نبودنهایت می سرایمت ، با تمام بودنهای خیالی ات . فقط قول بده تنهایی ات را

 بزرگ نکنی . قول بده چشمانت به پیچ و خم جاده عادت نکند . قول بده فاصله ها را به

 حراج بگذاری و به اندازه اندوه دستان من زندگی کن ....